คาถา อารมณ์อกุศล


ทั้งรูปอดีตที่ผ่านมา ทั้งรูปอนาคตที่ยังไม่มาไม่ถึง ทั้งรูปปัจจุบันเดี๋ยวนี้
จะปราณีตก็ตาม จะละเอียดก็ตาม จะหยาบก็ตาม อยู่ใกล้ก็ตาม อยู่ไกลก็ตาม
วิญญาณเฉยอยู่ พร้อมวิตกวิจารณ์ว่า นั่นสัตว์บุคคลตัวตนเราเขา
มีความยั่งยืนคงที่ไม่แปรปรวน อยู่ในอำนาจตนได้ ขณะนั้นเป็นอารมณ์หลงไม่รู้จริง

ไม่ละอายก็ดี  ไม่กลัวบาปก็ดี ซ่านไปตามของชอบทั้ง ๕ ก็ดี
เมื่ออารมณ์หลงไม่รู้จริงมีขึ้น อารมณ์เหล่านี้ก็เกิดตามลำดับ
รูปนิมิตอันใด ที่วิญญาณดีใจอยู่ก็ตาม  เฉยอยู่ก็ตาม มีวิตกวิจารณ์ขึ้น
แต่ตัดสินความนั้นผิดไปจากความจริงขณะนั้น เป็นอารมณ์เห็นผิด
อยากได้ก็ดี ถือตัวก็ดี เมื่ออารมณ์เห็นผิดมีขึ้น อารมณ์อกุศลก็เกิดขึ้นตามลำดับ

รูปนิมิตอันใด ที่วิญญาณเสียใจอยู่ มีวิตกวิจารณ์ขึ้น เกิดไม่พอใจเพราะ
ไม่เป็นไปตามอำนาจที่ตนต้องการ ขณะนั้นเป็นอารมณ์ขัดเคืองรำคาญก็ดี
อิจฉาไม่อยากให้ใครเกิดตนก็ดี หวงแหนก็ดี เมื่ออารมณ์ขัดเคืองมีขึ้น
อารมณ์อกุศล เหล่านี้ก็เกิดขึ้นตามลำดับ

เหตุที่อารมณ์ขัดเคืองนั่นเอง จึงทำให้มีอารมณ์ท้อแท้ เซื่องซึม
เหตุที่มีอารมณ์หลงไม่รู้จริงนั่นเอง จึงทำให้มีอารมณ์สงสัยขึ้น

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: