คาถา อารมณ์อกุศล


ทั้งรูปอดีตที่ผ่านมา ทั้งรูปอนาคตที่ยังไม่มาไม่ถึง ทั้งรูปปัจจุบันเดี๋ยวนี้
จะปราณีตก็ตาม จะละเอียดก็ตาม จะหยาบก็ตาม อยู่ใกล้ก็ตาม อยู่ไกลก็ตาม
วิญญาณเฉยอยู่ พร้อมวิตกวิจารณ์ว่า นั่นสัตว์บุคคลตัวตนเราเขา
มีความยั่งยืนคงที่ไม่แปรปรวน อยู่ในอำนาจตนได้ ขณะนั้นเป็นอารมณ์หลงไม่รู้จริง

ไม่ละอายก็ดี  ไม่กลัวบาปก็ดี ซ่านไปตามของชอบทั้ง ๕ ก็ดี
เมื่ออารมณ์หลงไม่รู้จริงมีขึ้น อารมณ์เหล่านี้ก็เกิดตามลำดับ
รูปนิมิตอันใด ที่วิญญาณดีใจอยู่ก็ตาม  เฉยอยู่ก็ตาม มีวิตกวิจารณ์ขึ้น
แต่ตัดสินความนั้นผิดไปจากความจริงขณะนั้น เป็นอารมณ์เห็นผิด
อยากได้ก็ดี ถือตัวก็ดี เมื่ออารมณ์เห็นผิดมีขึ้น อารมณ์อกุศลก็เกิดขึ้นตามลำดับ

รูปนิมิตอันใด ที่วิญญาณเสียใจอยู่ มีวิตกวิจารณ์ขึ้น เกิดไม่พอใจเพราะ
ไม่เป็นไปตามอำนาจที่ตนต้องการ ขณะนั้นเป็นอารมณ์ขัดเคืองรำคาญก็ดี
อิจฉาไม่อยากให้ใครเกิดตนก็ดี หวงแหนก็ดี เมื่ออารมณ์ขัดเคืองมีขึ้น
อารมณ์อกุศล เหล่านี้ก็เกิดขึ้นตามลำดับ

เหตุที่อารมณ์ขัดเคืองนั่นเอง จึงทำให้มีอารมณ์ท้อแท้ เซื่องซึม
เหตุที่มีอารมณ์หลงไม่รู้จริงนั่นเอง จึงทำให้มีอารมณ์สงสัยขึ้น

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: