คาถา อารมณ์กลางๆ

ตาวิญญาณ เมื่อรับอันใด รู้สึก ก็รับอันนั้น ถึงแม้กระทบ ๑ จำได้ ๑
เจตนา ๑ เป็นหนึ่ง ๑ ทรงอยู่ ๑ นึกโน้มเข้าหา ๑ วิตก ๑ วิจารณ์ ๑
ก็รับอันนั้นเหมือนกัน

ธรรมเหล่านี้ มีกระทบเป็นต้นเกิด ตาวิญญาณจึงรับรู้ได้ ประจำปกติแล้ว
เมื่อรับอันใดเข้ามา จะสิ้นอยู่ที่นึกโน้มเข้าหา
เพราะจิตที่เกิดแล้ว แต่มิทันอารมณ์จะเกิด จิตก็มีเจตนาใหม่

และเป็นบางขณะ ถ้าประกบแน่นอยู่ เรียกวิตก ถ้าเคล้าคลึง ในนิมิตที่ประกอบ
เรียกวิจารณ์ และจิตจะเสวยอารมณ์นั้น เพราะจิตที่เกิดแล้วมีอารมณ์ขึ้น
จิตไม่ถอนประกบ ในเจตนานั้น

ตัดสินก็ดี เพียรก็ดี ปิติก็ดี พอใจก็ดี เมื่อวิตกวิจารณ์แล้วเหล่านี้
ก็เกิดขึ้นตามลำดับ ธรรมเหล่านี้เป็นกลางๆ ใช่ธรรมอกุศล หรือกุศลไม่

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: