คาถา อารมณ์กลางๆ

ตาวิญญาณ เมื่อรับอันใด รู้สึก ก็รับอันนั้น ถึงแม้กระทบ ๑ จำได้ ๑
เจตนา ๑ เป็นหนึ่ง ๑ ทรงอยู่ ๑ นึกโน้มเข้าหา ๑ วิตก ๑ วิจารณ์ ๑
ก็รับอันนั้นเหมือนกัน

ธรรมเหล่านี้ มีกระทบเป็นต้นเกิด ตาวิญญาณจึงรับรู้ได้ ประจำปกติแล้ว
เมื่อรับอันใดเข้ามา จะสิ้นอยู่ที่นึกโน้มเข้าหา
เพราะจิตที่เกิดแล้ว แต่มิทันอารมณ์จะเกิด จิตก็มีเจตนาใหม่

และเป็นบางขณะ ถ้าประกบแน่นอยู่ เรียกวิตก ถ้าเคล้าคลึง ในนิมิตที่ประกอบ
เรียกวิจารณ์ และจิตจะเสวยอารมณ์นั้น เพราะจิตที่เกิดแล้วมีอารมณ์ขึ้น
จิตไม่ถอนประกบ ในเจตนานั้น

ตัดสินก็ดี เพียรก็ดี ปิติก็ดี พอใจก็ดี เมื่อวิตกวิจารณ์แล้วเหล่านี้
ก็เกิดขึ้นตามลำดับ ธรรมเหล่านี้เป็นกลางๆ ใช่ธรรมอกุศล หรือกุศลไม่

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: